Στραβισμός στα παιδιά – Πόσο σημαντική είναι η έγκαιρη αντιμετώπιση
Τί είναι ο στραβισμός;
Στραβισμός είναι η διαταραχή εκείνη της ευθυγράμμισης των οφθαλμών όπου ο ένας οφθαλμός κοιτάζει ένα σημείο του χώρου, ενώ ο άλλος ‘’ξεφεύγει’’, κοιτώντας σε άλλη κατεύθυνση. Συνήθως εμφανίζεται κατά τη βρεφική ή παιδική ηλικία. Στις περισσότερες περιπτώσεις παρουσιάζεται χωρίς να υπάρχει κάποια φανερή αιτία που να τον προκαλεί, ενώ άλλες φορές εμφανίζεται μετά από τραυματισμό, υψηλό πυρετό, παραλύσεις νευρών, κ.λπ. Ο οφθαλμός που ‘’φεύγει’’ μπορεί να είναι πάντοτε ο ίδιος ή όχι, καθώς επίσης μπορεί να είναι στραμμένος προς τα μέσα, έξω, κάτω ή πάνω.
Τί Είναι Η Αμβλυωπία & Πότε Μπορεί (Και Πρέπει) Να Αντιμετωπιστεί;
Αν ‘’φεύγει’’ πάντοτε ο ίδιος οφθαλμός, αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μην αναπτυχθεί η όραση αυτού του οφθαλμού. Θα προκληθεί δηλαδή αμβλυωπία του οφθαλμού αυτού ή όπως κοινώς λέγεται ,’’τεμπέλικο μάτι’’. Γενικά η αμβλυωπία είναι συνέπεια οποιασδήποτε πάθησης που επηρεάζει τη φυσιολογική ανάπτυξη της λειτουργίας της όρασης. Ο στραβισμός και η ανισομετρωπία είναι οι πιο συνηθισμένες αιτίες. Οι λιγότερο συνηθισμένες περιλαμβάνουν τη βλεφαρόπτωση, τις παθήσεις του κερατοειδούς, το συγγενή καταρράκτη ή τον τραυματισμό του οφθαλμού.
Στην αμβλυωπία, η θολή όραση μένει μόνιμα αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα και κατάλληλα η αίτια που την προκάλεσε. Έτσι λοιπόν, όταν οι γονείς έχουν την εντύπωση ότι κάποιος οφθαλμός του παιδιού ‘’φεύγει’’ ή ότι ίσως να μην βλέπει καλά, θα πρέπει να φέρουν το παιδί στον ειδικό οφθαλμίατρο όσο πιο σύντομα γίνεται.
Η άποψη: ’’Αφήστε το παιδί να μεγαλώσει, έτσι ώστε να είναι πιο συνεργάσιμο και μετά να το πάτε στο γιατρό’’, είναι τελείως λανθασμένη και οδηγεί σε αμβλυωπία το 3-5% του γενικού πληθυσμού, γιατί ο στραβισμός ή η μεγάλη διαθλαστική ανωμαλία, δεν αντιμετωπίστηκαν έγκαιρα.
Έγκαιρη αντιμετώπιση σημαίνει αντιμετώπιση σε όσο μικρότερη ηλικία γίνεται και μέσα στα πρώτα 6-7 χρόνια της ζωής, στα οποία διαμορφώνεται η ανάπτυξη των οπτικών νευρικών οδών και αναπτύσσεται η φυσιολογική όραση. Μετά την ηλικία αυτή, η βελτίωση της όρασης είναι πρακτικά αδύνατη.
